Γιατί ο ΜΑΟΙΣΜΟΣ είναι διαχρονικός

Τίθεται το ερώτημα πολλές φορές πιά απο της σχολές πραγματιστικής έκφρασης της μαρξιστικής σκέψης μπορεί να παραμένει πάντα επίκαιρη.
Θα μπορούσα να απαντήσω ταχύτατα και ευθέως ότι η μαοική σχολή και τα διδάγματα της μπορούν να βρούν πρακτική εφαρμογή σε κάθε κοινωνία. Αυτό για τους εξής δύο απλούσ λόγους:
1) Βαθιά πεποίθεση του Μάο είναι ότι σε κάθε κοινωνική μετεξέλιξη κυρίαρχο λόγο έχει το προλεταριάτο, το κόμμα που το εκφράζει πρέιπει να αφουγράζεται της ανάγκες του και όχι να προσπαθεί να το στρέψει σε μια πολιτική κατεύθηνση που τα στελέχη του κόμματος έχουν επιλέξει. Γιαυτό άλλωστε έχουμε μαοικούς ένοπλους επαναστάτες ( βλ. Φωτεινό Μονοπάτι) και μαοικούς της αγοράς ( Κ.Κ.Κίνας) . Βασική επιδίωξη ενός μαοικού κόμματος είναι να αναπροσαρμόσει τις κοινωνικές δομές με γνώμονα την στήριξη του λαού και πάνω στην βάση της προάσπισης του αισθήματος ευημερίας του λαού.
2) Ο μαοισμός υπερασπίζεται την μορφωτική καλλιέργεια του προλεταριάτου και της αγροτιάς με σκοπό την δυνατότητα συμμετοχής στα δρόμενα της κοινωνίας και του Κόμματος ολοένα και μεγαλύτερων κομματιών του πληθυσμού. Πιστεύει ότι η μετεξέλλιξη της κοινωνίας γίνεται απο τα κάτω, από απλούς ανθρώπους της δουλειάς και του μόχθου κα όχι απο μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες φωτισμένους.

Η βαθιά λοιπόν πίστη οτι οι προλετάριοι και οι αγρότες και οι ανάγκες τους πρέπει να αποτελούν τον βασικό γνώμονα για την διαμόρφωση της πολιτικής του Κόμματος προσδίδει στην μαοική σχολή σκέψης μια ξεχωριστή μοναδικότητα. Μια μοναδικότητα διαχρονική μιάς και μπορεί να βρεί πρακτική εφαρμογή ανεξαρτήτως των κοινωνικοπολιτικών δομών που επικρατούν σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή.

Μαθήματα πολιτικής οικονομίας-1

θα ξεκινήσω εδώ σταδιακά να παραθέτω απλοοιημένα κίμενα πολιτικής οικονομίας μαρξιστων με στόχο την εκλακευση των βασικών αρχών της πολτικής οικονομίας του μαρξισμού, βαθιά πεποίθεση μου έιναι οτι το άνοιγμα της πολιτικής του σοσιαλισμού στον λαό πρέπει να γίνεται με απλά λόγια κατανοητά και στουσ ανθρώπους που για πρώτη φορά έρχονται σε επαφή με τον σοσιαλιστικό μαρξιστικό λόγο.Τα κείμενα θα υποστούν μικροαλλαγέσ προσαρμογής στη σημερινή πραγματικότητα.
Η μισθωτή εργασία

Μια πολυάριθμη τάξη από ανθρώπους που μένουνε χωρίς καμιά ιδιοχτησία, μεταβλήθηκαν σε μισθωτούς εργάτες του Κεφαλαίου. Και πραγματικά τι άλλο μπορούσε να κάνει ο χωρικός κι ο τεχνίτης που καταστράφηκαν; Είτε θα πεθάνει από την πείνα, είτε θα πάει στην πόλη για να δουλέψει σε μια βιοτεχνία ή ένα εργοστάσιο ή σε κάποιον μικροιδιοχτήτη κεφαλαίου. Δεν υπάρχει καμιά άλλη διέξοδος γι'αυτούς. Έτσι γεννήθηκε η μισθωτή εργασία.

Τι είναι λοιπόν η μισθωτή εργασία;

Άλλοτε, τον καιρό των δουλοπάροικων και των δούλων, μπορούσε κανείς να αγοράσει ή να πουλήσει κάθε δουλοπάροικο και κάθε δούλο. Άνθρωποι με το πετσί τους, τα μαλλιά τους, τα πόδια τους και τα χέρια τους, ήτανε ατομική ιδιοχτησία των κυρίων τους. Ο κύριος μαστίγωνε μέχρι θανάτου το δουλοπάροικό του, ακριβώς σα νά'σπαγε, λόγου χάρη, όντας σε κατάσταση μέθης, μια καρέκλα ή ένα σταμνί. Ο δουλοπάροικος ή ο δούλος δεν ήτανε παρά απλό αντικείμενο. Στους αρχαίους Ρωμαίους, τα αναγκαία πράματα για την παραγωγή διαιρούνταν καθαρά σε "άλαλα όργανα δουλειάς" (πράγματα), "μισοάλαλα όργανα δουλειάς" (τα ζώα γενικά, πρόβατα, αγελάδες, βόδια κλπ.) και "όργανα με λαλιά" (οι δούλοι, οι άνθρωποι). Ένα φτυάρι, ένα βόδι, ένας σκλάβος είχανε για τον αφέντη την ίδια αξία, όργανα που μπορούσε να πουλήσει, να αγοράσει, να καταστρέψει.

Στη μισθωτή εργασία, ο ίδιος ο άνθρωπος ούτε πουλιέται, ούτε αγοράζεται. Δεν πουλιέται, ούτε αγοράζεται παρά η εργατική του δύναμη κι όχι ο ίδιος. Ο μισθωτός εργάτης είναι προσωπικά ελεύθερος' ο εργοστασιάρχης δεν μπορεί ούτε να τον ξυλίσει, ούτε να τον πουλήσει στο γείτονά του, δεν μπορεί να τον ανταλλάξει ακόμη μ'ένα νέο κυνηγιάρικο σκυλί, όπως τον καιρό της δουλοπαροικίας. Ο ίδιος ο εργάτης νοικιάζει μοναχά τις υπηρεσίες του. Φαίνεται λοιπόν πως ο καπιταλιστής και οι εργάτες είναι ίσοι : "Αν δε θέλεις μη δουλέψεις, κανένας δε θα σ'αναγκάσει με το ζόρι", έτσι μιλάνε οι κύριοι εργοδότες. Καμώνονται πως θρέφουν τους εργάτες, βάζοντάς τους να δουλέψουνε.

Στην πραγματικότητα, οι εργάτες και οι καπιταλιστές δεν έχουν καμιά ισότητα αναμεταξύ τους. Οι εργάτες είναι δεμένοι στο Κεφάλαιο με τις αλυσίδες της πείνας. Η πείνα τους αναγκάζει να μισθώνουν, δηλαδή να πουλάνε την εργατική τους δύναμη.Για τον εργάτη καμιά άλλη διέξοδος ούτε εκλογή. Μ'άδεια τα χέρια δεν μπορεί να οργανώσει τη "δικιά" του παραγωγή.Ας προσπαθήσουν λοιπόν να χύσουνε τ'ατσάλι, να υφάνουν, να φτιάξουνε βαγόνια χωρίς μηχανές και χωρίς εργαλεία! Μα η ίδια η γη κάτω από το καπιταλιστικό σύστημα ανήκει ολάκερη στ'άτομα' δεν μπορείς να εγκατασταθείς πουθενά για να καλλιεργήσεις. Η ελευθερία για τον εργάτη να πουλάει την εργατική του δύναμη, ελευθερία για τον καπιταλιστή και τον εργάτη - όλα αυτά δεν είναι στην πραγματικότητα παρά μια αλυσίδα, η αλυσίδα της πείνας που εξαναγκάζει τον εργάτη να δουλεύει για τον καπιταλιστή.

Έτσι, η μισθωτή εργασία συνίσταται κυρίως στο πούλημα της εργατικής δύναμης ή στη μεταβολή αυτής της δύναμης σε εμπόρευμα. Στην απλή παραγωγή εμπορευμάτων, που γι'αυτήν κάναμε λόγο πιο πάνω, μπορούσε κανείς να βρεί στην αγορά γάλα, ψωμί, υφάσματα, μπότες κλπ. μα καθόλου εργατική δύναμη.Η δύναμη αυτή δεν πουλιότανε. Ο ιδιοκτήτης της, ο χειροτέχνης, κατέχει ακόμα, έξω απ'αυτή, το σπιτάκι του και τα εργαλεία του. Δούλευε ο ίδιος, χρησιμοποιούσε τη δικιά του δύναμη στη δικιά του εκμετάλλευση.

Τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά στο καπιταλιστικό σύστημα. Εδώ, κείνος που δουλεύει δεν έχει κανένα μέσο παραγωγής, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τη δικιά του εργατική δύναμη στη δικιά του εκμετάλλευση, είναι υποχρεωμένος για να μην πεθάνει απ'την πείνα να την πουλήσει στον καπιταλιστή.
Πλάι στην αγορά, όπου πουλιέται το μπαμπάκι, το τυρί κι οι μηχανές, δημιουργήθηκε μια αγορά της δουλειάς, όπου οι προλετάριοι, δηλαδή οι μισθωτοί εργάτες, πουλάνε την εργατική τους δύναμη. Κατά συνέπεια, εκείνο που ξεχωρίζει την καπιταλιστική παραγωγή απ'την παραγωγή εμπορευμάτων, είναι ότι στην καπιταλιστική παραγωγή, η εργατική δύναμη γίνεται κι'αυτή εμπόρευμα. Ν.Μπουχάριν

Οικολογικό-Βιομηχανικό Σαμποτάζ

Η προσπάθεια εμπλοκής αστείων οικολογικών ισχυρισμών για την αποτροπή εγκατάστασης μιας πραγματικά παραγωγικής επένδυσης, η οποία εκφράζεται με ατέρμωνους ένδικους αγώνες καθώς και με γελοιοποίηση μορφών πάλης όπως πορείες και συγκεντρώσεις μερικών γειτόνων-οικοπεδούχων, μπορεί να χαρακτηριστεί ως βιομηχανικό σαμποτάζ.
Θα επικαλεστούμε μια περίπτωση που σε ένα λόφο κενό βλάστησης επιδιώχθηκε η κατασκευή μιας ξενοδοχειακής μονάδας που θα αναβάθμιζε και τον χώρο αλλά και το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της περιοχής. Η συγκεκριμένη επένδυση συνάντησε την σθεναρή αντίδραση των κατοίκων με αποτέλεσμα την τελική ματαίωση της. Μπορούμε να προσθέσουμε και την περίπτωση κατασκευής ενός αιολικού πάρκου σε ενα πραγματικά << φαλακρό >> όρος που τελικά ματαιώθηκε λόγο αντιδράσεων.
Πρέπει να επισημάνουμε οτι η κατανομή του χώρου εργασίας και του χώρου ελεύθερου χρόνου πρέπει πάντα να γίνει με κριτήρια μιας σύγχρονης αρχιτεκτονικής έτσι που η χωρική τοποθέτηση να δημιουργεί μιά νέα αίσθηση ζωής.